Een vertaald woordje van de artiest:

“Hallo, ik ben Richard. Ik ben enig kind. Mijn moeder overleed toen ik 3 jaar oud was. Ik werd opgevoed door mijn grootouders, in Sheema District, waar ik ook de lagere school doorliep. Later nam mijn oom de zorg voor mij over. Ik behaalde een bachelordiploma in Industriële Kunst en Vormgeving, van de Margaret Trowell School of Industrial and Fine Art, aan de Makerere Universiteit in Kampala.

Na mijn afstuderen werd ik nog een jaar lang ondersteund door mijn oom. Ik kon mijn kunst blijven beoefenen. Ik gebruikte gevonden materialen, voornamelijk koper van schrootdraden. Door experimenteren vond ik een manier om ze te verweven met gekleurde katoendraad. Nu ben ik 40 jaar, ben ik getrouwd en heb ik drie kinderen. Ik woon in Uganda, in mijn geboortedorp in Sheema District. Daar zorg ik voor mijn grootmoeder, die aan dementie lijdt. God helpe haar. Mijn vrouw en kinderen verblijven in Kampala, waar ik ze altijd bezoek als ik naar de stad ga. Mijn favoriete eten is banaan, gierst, vlees, kip en groenten. Ik ben het grootste deel van mijn tijd bezig met kunst, en in mijn vrije tijd speel ik graag voetbal of kijk ik ernaar.

Dank aan de mensen die mij hebben gesteund. God zegene jullie 🙌”

Een woordje van de artiest:

“Hi i am Richard,

An oprichtster van Kibibi aan het woord:

Een lange geschiedenis.

Richard is de artiest waarmee Kibibi al sinds het ontstaan samenwerkt. Tijdens onze ontdekkingsreis in Oost-Afrika, waar we talloze juwelen aanschaften, ontdekten we zijn onmiskenbare talent op een toeristisch marktje in Uganda. Zijn oorbellen stralen vakmanschap uit en raakten meteen onze harten, waardoor we wisten dat we zijn werk in de schijnwerpers wilden zetten. Het was een uitdaging om zijn contactgegevens te bemachtigen, aangezien slechts twee handelaars zijn juwelen verkochten en hun eigen voordeel wilden behouden. Maar door andere juwelen van deze verkopers aan te schaffen, kregen we uiteindelijk Richards nummer.

We belden hem op en vroegen om elkaar in de stad te ontmoeten. Omwille van zijn financiële situatie kon hij het transport naar de stad niet betalen. Dus gingen wij naar een buitenwijk van Kampala. Hier troffen we een ondergewaardeerde kunstenaar aan, een man met veel talent maar weinig erkenning. Hij kreeg zijn spullen nauwelijks aan de lokale handelaars kwijt, laat staan voor een eerlijke prijs. Tijdens ons gesprek toonde hij vol trots allerlei schilderijen en zeefdrukken, die nu een ereplaats hebben in onze woonkamer.

Na die ontmoeting begrepen we al snel dat Richard een bijzonder talent was dat meer waardering verdiende. Hij creëert zijn juwelen met koperdraad, dat hij vindt op vuilnisbelten en bij ijzermarchanten. Met meesterlijke upcycling geeft hij het koper een nieuw leven als adembenemende oorbellen. Het zoeken, reinigen, verven en herwerken doet hij met zijn hele ziel en zaligheid, maar helaas had hij moeite om zijn werk aan lokale handelaars te verkopen, laat staan voor een eerlijke prijs.

Toen we terug naar België vertrokken, hoopten we uit de grond van ons hart dat ons bezoek hem een hernieuwd gevoel van zelfwaardering had gegeven én een startkapitaal om zijn tij te keren. Zijn werk verdiende zoveel meer waardering en een grotere afzetmarkt dan de realiteit waarin hij zat.

Jaren vlogen voorbij, en het contact met Richard hielden we op een laag pitje. Het ging hem goed af. Hij had een eigen winkeltje gestart en een gezin gesticht. Tegelijkertijd bevond An, de oprichtster van Kibibi, zich op een punt in haar leven waarop ze haar weg even kwijt was. Er moesten nog wat heuveltjes worden beklommen, en de prioriteit lag even niet bij het creëren van een zaak.

Richard is één van de redenen dat ik voor Kibibi vecht.

In 2020 kwamen al mijn wegen samen en opende ik een webshop. Het was een spannende stap, maar ik geloofde dat ik hiermee mijn passie voor kunst en juwelen kon delen met de wereld. Twee jaar later besefte ik dat het oké is om als merk je eigen pad te volgen en dat het oké is om enkel fysieke verkooplocaties te ambiëren. Dus besloot ik de webshop stop te zetten en me te focussen op andere manieren om mijn liefde voor juwelen en kunst te delen.

Toen de coronapandemie uitbrak, lag de hele wereld op zijn kop. In Oeganda waren de maatregelen nog drastischer dan in België, en de gevolgen waren zwaar voor de lokale bevolking. Richard, nam contact met me op. De toeristische sector lag plat en hij had geen klanten meer. De situatie was moeilijk, vooral omdat er geen tijdelijke werkloosheidsuitkeringen waren zoals in België, waardoor de armen nog armer werden.

Hij kon zijn gezin niet meer onderhouden en was ten einde raad. Hij vroeg me om hulp, maar ik wist dat simpelweg geld geven niet de beste oplossing zou zijn. In plaats daarvan bood ik aan om nog meer juwelen van hem te kopen. We spraken af dat ik de komende maanden juwelen zou aanschaffen, tot de toeristen weer zouden komen en hij zijn kunst weer kon verkopen. Ik gaf hem mijn eigen afmetingen en ontwerpen door, zodat ik zeker wist dat ik deze modellen sneller verkocht zou krijgen. Ik begreep dat westerse schoonheidsidealen anders kunnen zijn dan Oegandese, en ik wilde ervoor zorgen dat de juwelen een breder publiek zouden aanspreken.

Ik was dankbaar dat ik Richard kon helpen, en tegelijkertijd voelde ik me gedwongen om een stapje sneller te werken in mijn net officieel van start gegane onderneming. Zodat zijn prachtige oorbellen sneller een eigenaar vonden.

Het was een uitdaging om met die gigantische beginvoorraad om te gaan & de wat als deze dan op is vraag, maar een half jaar later kwam de oplossing vanzelf op mijn pad. Mijn zus kreeg een jobaanbod in Oeganda en zou met haar gezin naar daar verhuizen. Alles viel op zijn plek. Zonder aarzeling besloot ik mijn baan als bakfietskoerier los te laten en me volledig te richten op het creëren van de job van mijn dromen: marktkraamster, en een afzetmarkt voor de getalenteerde Oegandese artiest: Richard.

Eind mei 2022 was het zover. Ik ging voor de eerste keer terug naar Oeganda. Ik was erin geslaagd genoeg beginvoorraad te verkopen om de zaak te zijn die ik wilde zien in de wereld, eentje die meewerkt aan de nieuwe wereld, die van een circulaire economie en eerlijke handel. De reis was veel te kort, en er waren zoveel partners die ik wilde ontmoeten. Maar ik en Richard slaagden er toch in elkaar 3 keer te ontmoeten. Ik werd uitgenodigd voor avondeten en ontmoette zijn gezin. Samen werkten we aan de komende collecties van Kibibi en praatten we over de uitdagingen waar we als ondernemers voor staan. Deze samenwerking is ongetwijfeld een van langere adem, en ik ben vastbesloten om Richard en zijn prachtige kunst te blijven steunen en te laten schitteren in de wereld.